donderdag 10 mei 2018

Van eitje via larve tot juffer...

Het was gisteren heel erg warm. We zaten heerlijk buiten bij de vijver. Daar is altijd wat te zien.

Zoals dit paartje vuurjuffers dat druk bezig is om eitjes af te zetten op de waterplantjes. 
Zo begint het dus: juffers leggen eitjes, uit die eitjes komen larfjes, die zich in het water enkele malen vervellen en vervolgens (soms na een paar maanden, soms na een paar jaar) uit het water kruipen. En wat sluipt er dan uit zo'n larve: juist, een nieuwe juffer.

En dat was wat we aan de vijverrand zagen: een juffer die net uit z'n larvehuid was gekropen en nu bezig was zich op te pompen. Je ziet hier dat het lijf nog korter is dan de vleugels.
Ik besluit om het proces te volgen en te wachten tot hij wegvliegt.

Wachten duurt altijd lang. 
Ondertussen zie ik andere leuke dingen, zoals deze juffer die verstoppertje aan het spelen is.

Deze dus...

Hier zie je dat het lichaam de lengte van de vleugels heeft bereikt.

Wespen vliegen af en aan om water te komen drinken...

... en schaatsenrijders zijn bezig om voor nageslacht te zorgen.

Hoe is het ondertussen met de juffer? Het lichaam wordt steeds langer en begint meer kleur te krijgen.

Dit lijkt wel een buitenaards wezen boven een vliegende schotel in het heelal.

Het wemelt van de slakken in de vijver.

Wanneer zou hij nou eens klaar zijn en wegvliegen?
Ik had verwacht dat het al met al een half uur zou duren, maar zo langzamerhand zitten we al meer dan een uur te wachten.

Een koolmees heeft ook last van de warmte en komt een bad nemen.

Heerlijk!

De wespen blijven komen.

Deze mus heeft zo te zien ook zin in een  bad.

Ja hoor, de spetters vliegen haar om de oren.

Haha, prachtig! En dat allemaal op twee meter afstand!

Zo gaat dat in z'n werk: je draait je kop flink in 't rond...

... en je rolt je hele lijf door het water...

... en je bent helemaal opgefrist! Heerlijk toch?

Nee, hij is nog steeds niet weggevlogen. Je kunt wel zien dat er wat meer beweging in zit. Hij begint met z'n pootjes en kop te bewegen en soms spreidt hij z'n vleugels even uit.
Zie je hoe mooi rood hij al is? Je kan nu zien dat 't een vuurjuffermannetje is.

Ondertussen gaan deze twee maar door met eitjes afzetten.

Het mannetje houdt 't vrouwtje stevig in haar nekvel, bang dat een ander mannetje haar ook bevrucht.

En toen moest ik weg, naar het Bezoekerscentrum voor een overleg over de Big 5 van volgende week.  

En toen ik terugkwam, was de juffer gevlogen.
Wat overbleef was het lege omhulsel van de larve...

zondag 29 april 2018

Vroeg uit de veren....

Gisteravond namen we een dapper besluit: "Als we morgenochtend vroeg wakker worden, staan we op en gaan we het Dwingelderveld in om foto's te maken." Ik noem het dapper omdat ik niet bepaald een vroege vogel ben. 
Zowaar, we werden om kwart voor 6 wakker en zijn toen opgestaan en vrijwel meteen vertrokken. Nou, ik kan zeggen: ik heb er geen spijt van. Het was mistig en overal hingen dauwdruppels, waardoor alles anders leek en we de mooiste kunstwerken tegenkwamen.

Zoals dit kunstig geweven web. Door de dauw werd het alleen maar nóg mooier.

En wat dacht je van dit ingewikkelde weefwerkje? Er zal toch wel een bepaald systeem in zitten? 
Kijk eens linksboven naar dat minuscule druppeltje dat aan een draadje hangt...

We besloten om richting het Holtveen te gaan. 
Hier zie je goed hoe mistig het was.

Langs de vennetjes bloeit het veenpluis.

Dit deed mij denken aan vroeger: we bogen een twijgje dubbel en "vingen" er spinnenwebben in.

Het leek of de zon er door wilde komen.

We hadden al kraanvogels van dichtbij horen roepen en hoopten dat we ze nog te zien zouden krijgen. 
Gelukkig was ik net op tijd om deze op de foto te zetten.

Ra ra, wat mag dit zijn? Het was een rups gevangen in de dauw.

Ja hoor, de zon liet zich even zien.

Een juffertje, ook omringd door dauwdruppels.

Het mysterieuze Holtveen.

Een libelle, hij lijkt wel bevroren.

De foto lijkt zwart-wit, maar dat is ie niet. 
Alles leek nog grijs door de mist.

Twee paartjes kuifeendjes. Bij het linker mannetje zie je het kuifje goed.

Moeder schaap en haar lammetjes bleven rustig liggen. Ze stoorden zich in het geheel niet aan vroege vogels zoals wij.

Nog een kunstwerk...

De zon leek er hier goed door te komen, toch bleef 't nog mistig.

Ook dit moederschaap stoorde zich niet aan ons. 
Ze ging mooi poseren voor de camera.

En dit grappige stel ging er ook mooi voor staan. 

Langs het Commissaris Cramerpad stonden hele velden met veenpluis.

Een spin, verstopt in z'n web.

Een juffer, gevangen in het web van een spin. Dat is ook de natuur. 
En uiteindelijk heeft de natuur er een waar kunstwerkje van gemaakt.

Na zo'n twee uur vol verwondering om ons heen gekeken te hebben, begonnen we het toch koud te krijgen en besloten we terug naar huis te gaan.

Zoals ik al zei, ik ben absoluut geen vroege vogel, maar hier heb ik geen spijt van en we gaan dit vast en zeker vaker doen.

Tip: Bekijk ook het blog van René.

woensdag 25 april 2018

Kikkervisjes en blaaskwaken....

Twee weken geleden was er een explosie van kikkervisjes in het ven bij het Bezoekerscentrum. Daar moesten we samen met kleinzoon natuurlijk even een kijkje gaan nemen.

Met honderden zaten ze tegen het glas van de "Mozesgang".
Kleinzoon vond 't allemaal erg interessant.

Een prachtige onderwaterwereld...

Er zwommen niet alleen kikkervisjes. We zagen ook dit voorntje voorbij komen.

En daar zwemt een geelgerande watertor. Een echte rover, die vooral op insecten jaagt, maar ook niet vies is van een visje of een salamander.

In het ondiepe gedeelte ziet het er van bovenaf zo uit.

En om dat goed te kunnen zien, moet je er wel op je buik bij gaan liggen.

Een week later fietsten we er op een avond nog even langs.
De kikkers kwaakten er lustig op los. Mooi hoor, die wangen die worden opgeblazen. Dit is een echte "blaaskwaak".

Je kan je wel proberen te verstoppen achter die stengel, maar ik zie je heus wel hoor!

Even uitrusten...

Het is groen en het kwaakt...