woensdag 25 april 2018

Kikkervisjes en blaaskwaken....

Twee weken geleden was er een explosie van kikkervisjes in het ven bij het Bezoekerscentrum. Daar moesten we samen met kleinzoon natuurlijk even een kijkje gaan nemen.

Met honderden zaten ze tegen het glas van de "Mozesgang".
Kleinzoon vond 't allemaal erg interessant.

Een prachtige onderwaterwereld...

Er zwommen niet alleen kikkervisjes. We zagen ook dit voorntje voorbij komen.

En daar zwemt een geelgerande watertor. Een echte rover, die vooral op insecten jaagt, maar ook niet vies is van een visje of een salamander.

In het ondiepe gedeelte ziet het er van bovenaf zo uit.

En om dat goed te kunnen zien, moet je er wel op je buik bij gaan liggen.

Een week later fietsten we er op een avond nog even langs.
De kikkers kwaakten er lustig op los. Mooi hoor, die wangen die worden opgeblazen. Dit is een echte "blaaskwaak".

Je kan je wel proberen te verstoppen achter die stengel, maar ik zie je heus wel hoor!

Even uitrusten...

Het is groen en het kwaakt...

zondag 15 april 2018

"Ik zie een oele"!

Het was gisteravond nog zulk lekker weer, dat we zin hadden om een rondje te fietsen. We besloten dit keer richting Uffelte te gaan.

We waren nog maar net op weg toen ik een steenuiltje in een boom zag zitten. Maar helaas, hij had ons in de gaten en nog voordat we een foto konden maken vloog hij weg.
Maar we hadden geluk, een kilometer verderop zag René er eentje in een boom. Deze was minder verlegen. Hij had ons ook in de gaten, maar bleef rustig zitten voor een foto.

Ik heb het idee dat hij ons in de smiezen heeft...

... maar hij blijft mooi zitten en gaat zelfs voor ons poseren.

We fietsen over een onverhard pad langs de Drentsche Hoofdvaart.  Aan de overkant hiervan zien we vijf reeën.

En vlak erbij nog twee.

In het kader van het thema perspectief op de fotoclub maak ik een foto die hierop betrekking heeft. De horizontale lijnen verdwijnen naar een gezamenlijk verdwijnpunt aan de horizon.

Evenzo bij het fietspad van de Hardenweg richting Dr. Larijweg.

Hiervandaan zien we de pijp van de grasdrogerij in Ruinerwold. 
Je ziet 'm onder mijn wijsvinger.

Een geintje: dit heet geforceerd perspectief. Het lijkt of René de pijp tussen z'n handen houdt.

We zijn al weer bijna thuis.
Vanaf de Meppelerweg heb je mooi zicht op dit huis. 
Ik ben benieuwd of ze de wilgen links van de weg ook nog knotten...

maandag 2 april 2018

Van heksenbezem tot heksensnot...

Afgelopen zaterdag hadden we een verjaardag in Groningen. Omdat we daar tegen half 4 werden verwacht, hadden we nog mooi de tijd om van tevoren een wandeling te maken. 
We besloten dit te doen in Westerbroek, een klein dorpje in Midden-Groningen. 
De start was bij de parkeerplaats van Hotel Van der Valk in het dorp.


Het begon meteen al goed. We waren nog maar een paar honderd meter op pad, toen we deze twee reeën zagen staan. Ze hadden ons ook in de gaten, zo te zien.

Het winterkoninkje is erg lastig om goed op de foto te krijgen. Hij zit geen moment stil. 

Een flinke heksenbezem in een berk. 
Het lijkt een vogelnest, maar is een vergroeiing van de boom en wordt veroorzaakt door een schimmel.

Westerbroek is een van de laatste laagveenmoerassen in de provincie Groningen. Het ligt in het stroomdal van de Hunze. Je vindt er veel bijzondere planten en dieren.

Een meerkoet, niet heel bijzonder maar wel mooi.

Twee opvliegende kuifeenden, ze lijken ergens van te zijn geschrokken.

Een knobbelzwaan.

Op de voorgrond staan lisdodden. Wij noemden ze vroeger sigaren.

De "sigaar" bestaat uit gigantisch veel zaadjes.

Dit vogeltje probeerde zich staande te houden op een van de stengels.
We konden er eerst niet achter komen wat voor vogeltje dit was, maar na lang gezoek en navraag (dank je, Ron), kwamen we tot de conclusie dat dit een paapje moet zijn.

Op de oever rustten twee Canadeze ganzen, op de achtergrond een wilde eend.

We kwamen door een stukje weiland, waar deze harige meneer liep te grazen.
Volgens mij zag hij ons niet eens door z'n lange "pony".

In de verte zagen we een ooievaarsnest. Zo te zien heeft iemand daar z'n plekje gevonden.

Wat zien we daar nou voor slijmerige stukjes liggen? O, het is sterrenschot, ook wel heksensnot genoemd. Het is afkomstig van een vrouwtjespad of kikker. Deze is opgegeten door een reiger of ander roofdier. De buik van de kikker of pad zit vol met eitjes en deze eitjes zitten in een soort gelei. Zodra deze gelei in contact komt met het vocht in de maag van het roofdier, gaat dit opzwellen.
Het roofdier krijgt hier buikpijn van en braakt dan alles uit.
Als je goed kijkt, zie je kleine zwarte hoopjes tussen de witte stukken liggen. Dat zijn de eitjes.
Vroeger dacht men dat het stukjes van vallende sterren waren, vandaar de naam sterrenschot.
Waar de naam heksensnot vandaan komt, daar mag je zelf iets bij bedenken...

Het stikt hier van de vogeltjes. 

Een roodborsttapuit zie je bijna altijd zittend in de top van een boompje.

Wat staat daar nog meer in het riet? Een zilverreiger.

Daar gaat ie.

Luid roepend vloog hij over ons heen...

... om even later te landen op een veilige plek te midden van het water.


Het welbekende logo van Natuurmonumenten. Deze wandeling vonden we op hun site.

Weer teruggekomen bij de parkeerplaats zagen we deze aalscholver zitten. 
Hij lijkt druk bezig te zijn met het regelen van het luchtverkeer.

We hebben weer heel erg genoten en besloten om deze wandeling later in het jaar nog eens te maken. 


woensdag 21 maart 2018

Op de fietse....

Gisteravond gingen we voor de eerste keer dit jaar weer eens na het avondeten op de fiets het Dwingelderveld in. Overdag was het mooi weer, maar het koelde die avond heel snel af. 
Het was behoorlijk koud op de fiets, maar dat was het wel waard. 
We hebben een prachtige zonsondergang gezien. 


Op de fietse...


We waren van plan om naar de vogelkijkwand bij Kralo te fietsen, maar zover zijn we niet 
gekomen. De zon zakte sneller dan we dachten. 
Dus halverwege het pad over de hei zijn we gestopt.


Het lijken allemaal spinnenwebben onder de boom, maar het is het pijpestrootje dat door de zon wordt beschenen.


Door de zonnestralen lijkt deze boom wel van goud!


Hier is de zon al bijna achter de horizon gezakt. De lucht kleurt prachtig rood.


Ondertussen is de maan ook tevoorschijn gekomen.


De zon is nu helemaal onder. Wat een prachtige kleuren!
Linksboven zie je de maan.


Het is tijd om weer naar huis te gaan. Brrr wat is het koud! 
Op  naar de warme chocomelk...

dinsdag 13 maart 2018

Van machtige motoren, flitsende fietsen en slissende slangen.

Zondagochtend vroeg. Wat horen we toch? Het lijken wel motoren. We besluiten op onderzoek uit te gaan, met onze camera's uiteraard. Het blijkt dat er een motorcross in en om Ruinen aan de gang is. Er is een parcours uitgezet van zo'n 40, 50 km dat dwars over de nog niet bewerkte akkers gaat. 
Eén keer per jaar mag dat. 

Daar komen ze aan!

De modder spuit onder de banden vandaan.

De motoren zakken diep weg in de modder.

Deze coureur kan z'n motor niet overeind houden en komt te vallen.

Een regen van modder, waardoor je de motor bijna niet meer ziet.

Je moet goed uitkijken waar je gaat staan, anders vliegen de modderkluiten je om de oren.


We mogen zomaar mee met iemand van de organisatie die gestrande motoren ophaalt. 
Een buitenkansje!

Zo ziet dat er dus uit. Vind je 't gek dat ie 't niet meer doet?

Deze stoere binken willen wel even poseren voor de foto.

We horen dat de Ronde van Drenthe 's middags langs Ruinen komt. Nu we toch lekker bezig zijn met sportfoto's, besluiten we ook daar een kijkje te gaan nemen.

Daar komt het peloton, gevolgd door heel veel auto's met reservefietsen.

Hobbelen over de Drentse keien.

Verbeten koppies.

Ze zijn bijna net zo vies als de motorrijders. 

Komt er niemand achter me aan? Ben ik echt de laatste?

Na al dit sportgeweld besluit ik (René moet werken) maandag het Dwingelderveld op te fietsen, 
naar de plek waar de adders al schijnen te liggen.

Het is een prachtige dag. De zon schijnt. Groot kans dat de adders er liggen.

En ja hoor, daar zie ik er een. Hij lijkt zich te verstoppen, maar ik zie hem toch.

Deze laat zich al wat beter zien.

Kijk, dat is een treffer, dat je een foto maakt op het moment dat het tongetje tevoorschijn komt.

Het lijkt alsof ik er met m'n neus bovenop sta, maar dat is niet zo, hoor. Ik kijk wel uit, ze zijn tenslotte giftig. Gelukkig kan ik redelijk ver inzoomen met m'n camera.

Op het moment dat ik er was, waren ze behoorlijk beweeglijk. 

Ze zoeken een lekker plekje, rollen zich op en laten zich opwarmen.

Hier zie je hoe hij zich oprolt.

Uiteindelijk heb ik er zes gezien. 
Ik vind 't elk jaar weer een bijzonder moment, de eerste keer dat ik de adders zie.